TRUE CONFESSIONS: GRAND SEB STORY

By : La-Sfera Hub

By: Anonymous 

Good day LASFERA, Sana magustuhan ito ng mga readers nyo. kung me magtanong po lahat po nito ay TOTOO at talagang nangyari "

Naranasan ko ang pangyayaring ito 3rd year College ako. That time magaling na ako sa bolahan, pagbibigay ng ibang pangalan, pakikipag-indyanan, at siyempre pag wa-one-way sa ka-EB.

Bakasyon nun ng 1st sem at wala akong magawa kaya nag-chat ulit ako. As usual sa BI-GWAPO uli kasi napansin ko mga gwapo talaga ang nagcha-chat dun walang tulak kabigin. Me maliit pero cute, me mataba pero ang lakas ng sex appeal at higit sa lahat mga gwapo na “gifted”. Well di naman ako papahuli sa ka-cute-an.

Noong panahon na yon nag oorganisa ang chat clan ng isang GEB sa Pook ni Maria Makiling Resort sa UPLB malapit sa Jamboree site at dahil bakasyon kaya sumama ako.

Maaga ako nakarating sa Gil Puyat station pasakay ng bus papuntang UPLB. Ang meeting place ay sa may Wendys Buendia. Duon ko nakilala face to face ang karamihan sa mga miyembro ng BG Clan. The chat room live up to its name, lahat sila gwapo. Kaya masaya ako sa desisiyon kong sumama.


Pagkatapos ng mahabang pagpapakilala naupo ako sa tabi ng tatlo na pinaka tahimik sa grupo. Si Jake na kahawig ni John Lloyd Cruz, si Eros na kahawig ni Marvin Agustin at si Kevin na mestiso mala Mario Maurer.

Si Kevin unang kumausap sa akin. Sabi niya first time niya raw sumama sa isang clan GEB kaya kabado siya. Si Eros nakikinig sa kanyang MP3 player at si Jake kumakain. Mababait naman sila. Kami kami ang nagkasundo at kami na rin ang magkakatabi sa bus. Sa likurang bahagi kami naupo.

Habang nasa byahe tawa ng tawa ang mga miyembro, ang iingay at di ko maintindihan ang pinag-uusapan nila. Napuno kasi namin ang isang bus kaya para kaming mga eskursyonista.

Sa likod tahimik pa rin kami nila Kevin. Kung hindi ko lang alam na ngayon lang kami nagkakilala, iisipin ko na mag-jowa sina Eros at Jake dahil nakita kong nakasandal si Jake sa balikat ni Eros habang busy pa rin ito sa mp3.

Ako naman ginawang unan ni Kevin kasi inaantok na raw siya. OK lang naman sa akin, ikaw ba naman gawing unan ng ganito kagwapo. Nahihiya lang ako sa kanya kasi tinigasan na ako sa ginagawa niyang pagiging inosente at sweet sa akin. Parang lahat nga ng ginawa niya nilagyan ko na rin ng malisya.

Makalipas ang ilang minuto naramdaman ko na parang may humihimas sa alaga ko. Nang tingnan ko, kamay iyon ni Jake. Tiningnan ko siya. Medyo nakasubsob siya sa harapan ko at parang tulog. Siguro aksidente lang. Pinabayaan ko na lang na nakapatong ang kamay niya.

Nakarating kami sa UPLB ng mga 11 ng umaga. Ang layo at ang tarik pala ng pupuntahan namin. Pero ang ganda ng lugar.

Una nag-assemble ang grupo sa tuktok ng resort kung saan kitang kita ang Olympic size na pool at ang 4 na bahay kubong cottage sa ibaba, nasa likod naman niyon ang bundok Makiling.

As usual tabi-tabi kaming apat ng mangyari ang di namin inaasahan. Pinabilang ang lahat ng members at hinati kami sa apat na grupo. Nagkahiwahiwalay kaming apat. Kung mamalasin ka nga naman puro matanda ang nasamahan kong grupo mga 24 – 30 ang edad, gwapo pero di iyong gwapong tipo ko.

Sa cottage No. 3 kami na-assign at RED team kami. Dahil naging close sa isa’t isa, di namin maiwasang apat na magkatinginan at malungkot.

Kinahapunan napagkasunduan naming apat na magkita-kita at bumaba ng resort. Di namin inaasahang pagbalik eh iba na ang aabutan namin.

Nang gabing iyon, pagpasok na pagpasok namin sa resort na halos tulog na ang mga nagbabantay maliban sa dalawang guard sa gate nagulat kami sa aming nakita.

Si Jake ang unang bumalik sa cottage nila at nakapansing patay ang lahat ng ilaw. Sinabi niya sa amin na nagulat siya dahil lahat ng roommate nya nakahubad!!! May maitim, may maputi , may mapula, may maliit lang at may ga-upo sa laki ang nakita nya. Tumakbo siya palabas ng cottage at hinabol kami.

Ayon kay Jake nagulat siya nang pagpasok niya may biglang humatak sa kanya at pilit hinuhubad ang tshirt nya. Nakita rin niya na lahat sila ay may iba-ibang posisyon. Merong isa na subo-subo ang alaga ng isa at yung katabi noon ay kinakantot ang isa pa. Sa may bandang CR naulinigan niya ang dalawang aninong nag-aagawan sa iisang burat at di kalayuan sa isang kama may nagsi-sixty nine.

Tiningnan namin ang sumunod na cottage iyong kina Eros. Iba naman ang nagaganap. Doon nakita namin kinakantot sa puwet ng dalawang maskuladong lalaki ang isang payat na teenager na mukhang sarap na sarap. Nakita din namin iyong isa nakatali ang burat habang pinapatakan ng kandila. Sa may bandang pinto naman nakita naming kinakantot ng isang chinitong lalake ang isang morenong lalaki na di kataasan pero may napakalaking burat habang ang chinto ay kinakantot din ng mas payat pa sa kanya.

Pagpunta namin sa cottage ko siya namang pinagkaiba sa ibang kwarto. Walang katao-tao roon. Mag-stay na sana kami pero nagpilit si Kevin na tingnan ang cottage nila na himalang wala ring tao.

Nagtaka ako. Sabi ko sa kanila check na lang namin ang pool baka naroon ang mga kasama namin pero di pa kami nakakalayo ng sa mismong common shower ng pool ay may nagaganap ding milagro. Nasabi ko iba na yata itong napasukan namin. Clan Orgy ito at hindi basta EB.

Umakyat kami sa assembly area at doon ko nakita ang mga kagrupo ko na may kanya-kanya din silang business pero di gaya ng naunang tatlo. Ito iyong mga nagbabalot ng souvenirs, nag-uusap tungkol sa premyo at kung anu-anu pa. Dahil di ko naman ka-close ang mga iyon umalis kaming apat at bumalik sa cottage ko.

Pagbalik namin eh dun namin naisipang maligo na lang sa pool. Sabi ni Jake malamig daw at naka boxers lang siya sa ilalim ng shorts. Kami naman ni Eros parehong naka brief at si Kevin nakatrunks na dahil excited na siyang magswimming kanina pa.

Iba na ang napagusapan namin. SKINNY DIPPING! Mukha namang di kami mahuhuli dahil sa laki ng pool malayo pa lang malalaman na namin kung me papalapit na tao.

Naghubad na kami, shet ang ganda pala ng tinatagong katawan ni Jake maganda ito na parang nililok sa kahoy, ala machete. Si Eros naman katamtaman lang parang sa isang swimmer samantalang kaming dalawa ni Kevin hangin lang ang katapat tumba na pero angat pa rin si Kevin dahil kahit payat malaki ang burat at me six pack abs… nakanang malupit!

Pagkahubad nila eh nagdalawang isip ako kasi nagwawala na si junjun sa shorts ko sa sarap ng nakikita ko kumbaga WOW ULAM eto. Si Kevin ang humatak ng shorts ko na nakavelcro lang ang gilid. Doon nila nakita ang tigas na tigas kung jun jun pero imbes na kutyain nila ako o tawanan tinapik lang ako sa balikat ni Eros at hinawakan sa kamay ni Jake. Si Kevin naman eh pumasan sa akin at napansin kong nabubuhay na rin ang jun jun niya. Sabay-sabay kaming tumalon sa pool. At napasigaw sa lamig… nag echo ang boses naming. Sa kaba, matagal bago kami kumilos uli dahil baka mahuli kami o madiskubre pero walang lumapit o ano.

Habang nasa pool naghaharutan na si Eros at Jake, nagwiwisikan ng tubig habang si Kevin nakatingin lang sa akin. Nilapitan ko siya. Nagulat ako ng maanino ko sa tubig na nilalaro nya ang burat nya. Di ko alam pero bigla na lang ako napayakap sa kanya all the while habang si Eros at Jake ay nagkukurutan ng utong.

Mas pogi si Kevin pag wet look. Hinalikan ko siya at di naman niya ako binigo. Lumalaban siya sa bawat halik ko. Nakita iyon ni Jake at lumapit saka nakisali siya sa halikan naming. Si Eros naman hinawakan ang harapan namin ni Kevin at inumpisahang salsalin.

Nang bumitiw kami sa paghahalikan ni Kevin, si Eros at Jake naman ang naghalikan. Si Kevin naman nagdive sa tubig at laking gulat ko nang isinubo niya ang burat ko sa ilalim ng pool. Ilang beses siyang lumutang para lang huminga at umiilalim uli. Dahil hindi na rin bago sa akin ito nilaro ko naman ang isang utong ni Eros habang sinusupsop ni Jake ang isa.

Nang magsawa si Kevin sa ilalim umibabaw siya at hinatak ako. Sabi niya sa akin “akin ka lang muna” kaya lumayo kami kina Eros.

Umakyat si Kevin sa pool at naupo sa gilid. Isinubo ko ang titi niya na galit na galit ng oras na yon. Naghahalo ang takot, excitement at ang libog. Inilabas ko ang aking dila tsaka tinumbok ang precum sa slit ng kaniyang burat, ang sarap ng lasa. Sinimulan kong supsupin, para naglolollipop at nakikita kong sarap na sarap si Kevin. Sa gilid ng aking mata kitangkita ko ang pag-akyat mula sa pool nila Eros. Malapit lang sila sa amin. Alam ko na pinapanuod din nila kami. Naramdaman kong pumintig –pintig ang katawan ng burat ni Kevin parang nanunudyo.

Habang patuloy kong nilalaro ang titi ni Kevin, nakikita kong niroromansa ni Jake ang mala swimmer na katawan ni Eros. Sinisipsip nito ang utong habang hinahagod ang burat nito. Napapaliyad naman ito sa sensyasyong nararamdaman.

Pinahinto ako ni Kevin, tinulungan niya akong umakyat sa pool at lumapit kami kina Eros. Sarap na sarap si Kevin sa ginagawa ng dalawa at lumuhod siya sa harapan nila at nagsimulang isubo ang burat ng bawat isa. Hindi maipaliwanag sa bawat isa kung ano man ang kanilang nararamdaman. Tila nahihirapan ang mga ito na mapagkasya ang mga titi nila sa bibig ni Kevin ngunit patuloy lang ang mga ito sa pagayuda.

Basang-basa ang ulo ng burat ni Kevin dahil sa precum. Ginawa ko rin ang ginagawa niya at sabay naming dinilaan at sinisibasib ang burat ng dalawa habang pinipilit ng aming mga dila na magtagpo. Nilalaro naman ng dalawa ang kanilang mga utong habang naghahalikan. Nang mapagod kami sina Eros at Jake naman ang gumawa ng pagsisibasib. Para silang nagdu-duet sa burat namin ni Kevin habang sinusupsop ko ang utong ni Kevin.

Si Eros na may pakana ng lahat ang nakaisip na tirahin si Jake. Para akong nanunuod ng m2m porn sa nakita ko. Dog style ang naging position. Unang pinasok ni Eros ang bukana ni Jake. Katamtaman lang ang taba niyon pero mahaba habang nangyayari ito humiga si Kevin sa ilalim ni Jake at nang matiyak niya na nakapasok na si Eros, ipinasok niya naman ang sa kanya. Alam ko na nasasaktan si Jake pero hindi ito nagrereklamo. Ang ginawa niya, hinatak ang kamay ko at ng nasa harap na niya ako eh sinubo ang sa akin.

Puro halinghing

“Aaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhh Eros!!!! “ daing ni Jake

“Syet Kevin sabayan mo ako,” sabi ni Eros

“Uuummmmmm, puta pare parang kasya pa isa” wika ni Kevin

“Ooooooooooohhhhhhhhhhh sige Jake isubo mo pa ahhhhh tangina,” ang sabi ko

“Tangina nyo ang sarap nyong tatlo….” Sabi ni Jake

“Lalabasan na ako Eros…” sabi ni Kevin

“Mamaya na matagal pa ako,” sabi ni jake

Inilabas ni Kevin ang sa kanya at biglang sinabi sa akin, “Sub pare…”

Humiga ako at sabay naming inulos ni Eros ang naglalawang bukana ni Jake. Tiningnan ko si Kevin at pilyo itong kumindat sa akin sabay tango.

Mukhang naintindihan ito ni Eros at bumilis ang kanyang ayuda may galit sa kanyang mata…

“Ahh ahhh ahhh ahh puta naman dahan dahan,” sabi ni jake. “Sabayan mo si Kevin. “

Hinalikan ni Kevin si Eros sabay kinindatan at dun lang sumabay sa akin si Eros. Tama si Kevin sa tantya ko kahit medyo masikip ng kaunti eh pede pa ang isa sa butas ni Jake. Talagang nakakabaliw ang init sa loob niya.

Habang nagpapasasa kami sa pwerta ni Jake ay nagsarili naman si Kevin. Alam kong tinitingnan niya ako habang nilalapirot niya ang kanyang utong. Naramdaman ko na lang na humugot si Eros at kasabay noon ay may naramdaman akong tumalsik sa kamay ko, malapot na amoy chlorox at madulas.

Tinanung ni Jake kung malapit na ako pero dahil sa dami ng nakikita ko di ako makapagconcentrate. Nang umalis sa likod ni Jake si Eros ay umupo ito na parang hinete. Naramdaman ko na biglang nagsikip ang lagusan niya. Pagkatapos ay umikot siya habang nakasuot pa ang burat ko sa pwet niya. Si Eros naman ay lumapit sa akin at sinipsip ang utong ko. Si Kevin na nagsasarili lumapit din at siya namang humalik sa akin. Umaatikabong laplapan. Dila sa dila. Masakit na ang utong ko dahil kinakagat ni Eros. Ang burat ko naman parang manhid na sa pangangabayo ni Jake. Nang malapit na ako ay lalong umindayog si Jake at sinasagad ang kanyang bukana. Sabay kaming nilabasan ni Jake. Ang nakakatawa hindi namin malaman kung kaninong tamod ang kanino dahil naghalo halo na ito sa katawan naming apat.

Kinabukasan, nagising nalang kaming tabi-tabi kami sa cottage nila Kevin. At dito namin ginawa ang huli naming milagro, ang pataasan ng umuulpit na tamod. Siyempre si Kevin ang nanalo kasi kanya lang iyong sumabit sa kisame.

Pagkatapos noon naging magbabarkada na kami. Hanggang sa si Jake at Eros ay nagpunta ng Amsterdam at nagpakasal. Si Kevin naman ay nag asawa ng babae.


End

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (ENCORE RUN 2)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur


ENCORE RUN 2: BIYAHE (Lightning Train Commuters)


First major concert ng Lightning Train Commuters sa Music Museun.

Siyempre nandoon ako. Sa front row.

Kalong ko si Jayrod.

Sa tabi ko ay ang pamilya ni Rodney.

Sa isa pang banda ng front row, ay sina Ate at Kuya. Eager silang manood nang malaman nilang dati akong member ng isang sikat na banda.

At ang ibang mga upuan ay may mga manonood na. Puno ang bulwagan. Jam-packed.

Nakapinid pa ang tabing at nagsa-soundcheck pa ng mga instrumento.



Tinaas baba ko si Jayrod habang karga ko siya, at nagbaby-talk ako.

“Yehey… Magco-concert na si Daddy… Yehey! Sikat na banda ng Daddy mo! Happy ang Jayrod ko…”

“Papu! Papu!” ungol ni Jayrod, “Yabyu…”

“I love you too, anak…” sambit ko sabay halik.



Matapos ang ilang minuto ay bumukas na ang kurtina.

Nakapuwesto na ang banda.

Nagsimula na silang tumugtog.

“Kami po ang Lightning Train Commuters!” sigaw ni Rodney habang nag-i-intro.

Sumabog ang buong bulwagan sa mga sigawan.



Mga babae sinisigaw ang pangalan ng bokalista.

“Rodney! Ahhh! Gwapo mo!”

“Rodney, we love you!”

“I wanna have your babies!”

Hehehe. ‘Wag kayong epal. Akin na ‘yan, biro ko sa isipan ko.



Si baby Jayrod ang cute.

Naghe-head bang siya kasabay ng beat ng musika.

May future ‘tong batang ‘to.



Ang galing talaga ng mga kabanda ko.

Walang kakupaskupas.

Sa bawat kanta damang-dama at enjoy na enjoy nila ang bawat saglit nila sa stage na iyon.

Sa loob ko, inggit na inggit ako na hindi na ako bahagi ng Lightning Train Commuters.

Pero sabagay, masaya na rin, dahil binigyang buhay nila ang mga kinatha kong awit. At least kasama pa rin nila akong sisikat.



Napansin kong may keyboard sa isang gilid ng stage.

Walang taong gumagamit.

Nagtaka ako kung para saan iyon.

Naalala ko tuloy na ako dati ang nakapuwesto sa likod noon.



Napakabilis ng oras ng concert nilang iyon.

Sa bawat kanta, hindi sila nabawasan ng energy, ganoon din ang audience.

May isang kanta na kasama ang children’s choir na tr-in-ain ko.

At dumating na sila sa huling awit. Ang finale.



“For our last song, we are going to sing the newest song added in our repackaged album,” announcement ni Rodney sa mikropono, “pero bago ‘yon. Gusto ko sanang ituon niyo ang inyong mata sa keyboard sa kanan ng stage.”

Kasama ng ibang tao sa audience, nagtatakang ginawi ko ang tingin ko sa keyboard na nasa gilid ng entablado.

“Kung napapansin niyo, kanina pa ‘yan nandiyan, pero wala namang gumagamit,” pagpapatuloy ni Rodney, “lima po kasi talaga kaming miyembro ng Lightning Train Commuters. May tiklador po kami. Siya rin po ang gumawa ng halos lahat ng kanta sa aming first album.”

Dumagundong ang dibdib ko sa aking narinig.

“Jayjay Alejandro, umakyat ka na dito sa stage at samahan mo na kami,” bulalas ni Sonny, “approved na ng company ang pagbabalik mo sa banda.”

“Hoy Jayjay! Huwag ka na pakipot diyan! Alam ko namang taeng tae ka nang samahan kami dito,” hirit ni Marko.



Napamuglat ako sa lugar ko.

Hindi ako nakagalaw.

“Jayjay, amina si Jayrod,” sabi sa akin ng Mama ni Rodney na nasa tabi ko, “umakyat ka na iho.”

“Papu, Papu,” sambit ni Jayrod habang karga ko siya.

Nakangiting inabot ko kay Tita ang bata, “salamat po.”



Tumayo ako at tumakbo papuntang stage.

Nagpalakpakan ang mga tao nang ako ay nakaakyat na ng entablado.

Pumuwesto ako sa likod ng keyboard tapos lumingon sa kanila, “GAGO KAYO! ANO NA NAMANG TRIP ‘TO? HINDI AKO HANDA!”

“Ulol! Hindi daw handa. Kanina ka pa nagpi-piyano sa ere sa lugar mo sa audience nakita ko,” banat ni Wendell.

“Kinausap ko ang recording company, welcome back sa Lightning Train,” masayang balita ni Sonny, “huwag ka nang pumasok sa ospital. Masmasaya dito!”

“Matitiis mo ba si Rodney?” nakangising tanong ni Marko.



Tumingin ako kay Rodney. Nakangiti si pogi.

“Hindi naman ako humihindi, nasorpresa lang talaga ako,” sabi ko sabay kindat, “saka hindi niyo man lang ako pinagbihis ng maayos.”

“Okay lang ‘yan! Para sa akin, ikaw pa rin ang pinakapogi, Papu.” Nag-thumbs-up sign siya.

Tinuro ko siya, “sige babalik ako sa banda, Chino. Nang mabawasan naman ang mga babaeng tumitili sa’yo.”

Tumawa si Rodney, “si Papu, selos sa mga fans!”



“Hoy mamaya na nga kayo maglambingan diyan, Papuchino!” saway ni Marko, “ang kekeso niyo!”

“Game na?” tanong ni Sonny, “hindi na talaga kita mahihintay Jayjay kung aayaw ka pa.”

Mariin akong tumango sa kanya, “oo, game na ‘to kaibigan. Wala nang iwanan.”

Ngumiti si Sonny, “good.”

Sabay apir.



Nagsalita si Rodney sa mikropono, “ang title po ng kantang ‘to ay ‘Biyahe.’ Storya ito ng aming banda, at storya ng lahat ng muling naniwala sa pag-ibig. Each of our lives is one long LRT ride. Maraming salamat po! ”



Na-miss ko ito. Ang malaking crowd. Ang nakakasilaw na spotlight. Ang nakakarinding tilian. Head rush na naman. Hindi ko na ito ipagpapalit sa kahit na ano. Hinding hindi na.

Sumigaw si Wendell habang pumapalo sa clapper, “one, two, three, four!”

Nagsimula ako. D minor, C, F slash A, B flat.

Dalawang bara tapos pasok si Rodney.



Listen to the song here.



Araw araw nakasakay
Sa tren na ‘to naglalakbay
Ganyan lagi’ng aking buhay
Hanggang sa may nakasabay
Ah… Ah…

‘Di ba’t sinabi ko, na okay lang ako
‘Di ko kailangan ng ibang tao
‘Di ba’t sinabi ko, na ayos lang ako
Na mag-isa dito sa’king mundo

Ngunit tadhana’y mapaglaro
Dinala ako sa’yo

Sabi mo, tara na, sumama ka sa biyahe ko
Sabi mo, lika na, buksan mo lang ang puso mo
Hayaan mong, ituro nito ang landas na tatahakin mo
Basta’t kasama mo ako, makakarating din tayo

Umaandar, lumiliko
Lumilihis, bumubunggo
Nadadapa, napapagod
Lumuluha, nagdurugo
Oh… Oh...

Lagi na lang ganyan, laging nasasaktan
Kaya pag-ibig ‘di mapagbigyan
Lagi na lang nandiyan, sa kadiliman
At sa pasakit ng nakaraan

Ngunit ang laging pangako mo
Nandyan ka lang sa tabi ko

Sabi mo, tara na, sumama ka sa biyahe ko
Sabi mo, lika na, buksan mo lang ang puso mo
Hayaan mong, ituro nito ang landas na tatahakin mo
Basta’t kasama mo ako, makakarating din tayo

Ganyan lang ang buhay, ubos na ang kulay
Nang nadatnan mo ako
Sa bawat patak ng dilim
Ay liwanag lang ang nakita mo

Hindi ko alam, ano ba’ng nakita mo sa akin
Hindi ko alam, na puwede rin pala akong mahalin
Magmahal at mahalin

Sabi mo, tara na, sumama ka sa biyahe ko
Sabi mo, lika na, buksan mo lang ang puso mo
Hayaan mong, ituro nito ang landas na tatahakin mo
Basta’t kasama mo ako, kaya…

Sabi ko, sige na, sasama na sa biyahe mo
Sabi ko, salamat, kinulayan mo ang buhay ko
Taglay ko ang pag-ibig mo sa landas na tatahaking ‘to
Basta’t ika’y kasama ko
Basta’t ikay kasama ko
Basta’t ika’y kasama ko
Nandito na tayo…




Tiningnan ko ang paligid ko.

Mga taong nagsisigawan. Ng pangalan ko. Pangalan ni Rodney. Ng pangalan ng banda.

Hindi ko alam, pero ang lapit nang maging perpekto ng buhay ko.



Maayos na kami ng pamilya ko. Wala na ang matagal ko nang kinimkim na nagpadalim sa aking buhay.

May anak na ako, sa katauhan ni Jayrod. Alam ko, ang musika ko’y nananalaytay sa kanya.

Bilang isang health care professional, alam kong mataas na rin ang aking naabot.

Sa harap ko, mga fans na sumusuporta kahit sa ilang minuto pa lang na pagtungtong ko sa stage.

Sa likod ko, nandiyan lang ang Lightning Train Commuters, ang aking banda. Ang aking kasalo sa musika. Lubos akong nagagalak na magkakasama na kami ulit. Ng ng mga kaibigan ko. Ng aking musical director at best friend na si Sonny.

Sa tabi ko, nandiyan si Rodney. Ang taong mahal ako. Ang taong mahal ko rin. Ang dahilan kung bakit gumanda ang aking buhay. At ang dahilan ng aking habambuhay ng aking buhay.

Pagtingala ko, nandoon si Mama. Si Julian. Si Apple. Ang mga anghel na alam kong nagbigay din ng daan sa kasiyahang nadarama ko ngayon.

At siyempre sa Diyos na ‘di kailanman ako iniwan kahit minsan sa buhay ko kinalimutan ko Siya.



Pero malay natin. Bukas makalawa, may problema na ulit.

Pero ngayon, maayos na ang disposisyon ko.

Kuntentong-kuntento na ako.



Sa huli, hindi ito isang kuwento ng pag-ibig.

Hindi ito isang kuwento tungkol sa musika.

Hindi ito isang psycho-related na storya.

Hindi ito isang soft porn na storya.

Hindi ito isang kuwento ng pamilya at pagkakaibigan.

Hindi ito isang kuwento ng pagkabigo at pagtatagumpay.

Hindi ito kuwento ng isang mahabang biyahe ng LRT.



Ito ay kuwento ng buhay ko. A life that’s not good. Not bad. But beautiful.

Ang kuwento ng buhay nating lahat.

Isang tuloy-tuloy na pagkilala ng ating sarili at ng mundong ating ginagalawan.



Na kahit sa dami ng sintunadong nadidinig natin sa arawaraw ay matitimpla din natin ng maayos ang musika ng ating buhay.



Na kahit masikip at malfunctioning ang tren na lulan tayo…



Makakarating din tayong lahat sa Monumento terminal ng matiwasay.




-THE END-

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (ENCORE RUN 1)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur



ENCORE RUN 1: ANGEL (Sarah McLachlan)


>>> BACLARAN

Nasa gitna ng dalawang couch kaming dalawa.

Naka-cap kami pareho. Para hindi makilala ng fans si Rodney.

“Na-miss ko ‘to,” sabi ko kay Rodney.

“Oo nga, ang daming nangyayari dito, ano?” tugon niya, “lalo na sa’tin. Buti nag-joyride tayo.”

“Oo nga. Na-miss ko ‘yung clinic namin dito sa Baclaran.”

“May naalala ako diyan.”

“Haha. Oo. Takot sa karayom.”

“Hindi ah!”

“Utot mo! Sigaw sigaw ka pa.”



>>> EDSA

“Pero aminin mo. Nung nag-PE ka sa’kin, hindi naman masyadong halatang nabighani sa macho kong katawan.”

“Oo na, sige na. Pinagnasahan na kita no’n. Masaya ka na?”

“Oo. Hahaha.”

“Asus, kala mo siya hindi tinablan no’n.”

“Oo nga. Ang kinky kaya no’n. Gawin natin ulit.”

“Haha. Oo ba.”



>>> LIBERTAD

“Hindi ko malilimutan ‘yung gabi na nabasa tayo ng ulan.”

“Oo nga, ‘yung depektibo kong payong.”

“Mukha ka kayang tanga no’n. Ang drama mo, kaya.”

“Kilig ka naman?”

“Konti lang.”

“Hindi nga?”

“Oo, na. Kilig na.”



>>> GIL PUYAT

“Dito na ang lovenest natin.”

“Naaalala ko ‘yung time na pinag-uusapan natin ang habambuhay nung nasa Tagaytay tayo.”

“Oo nga. So, payag ka sa mga planong sinabi ko no’n?”

“Oo naman. May bahay ka na. May anak na tayo. May pamilya. Basta ikaw tagaluto.”

“Sure. Basta sardinas tayo every month.”

“Tapos lalagyan natin ng sulat sa loob ng lata?”

“Mismo.”



>>> VITO CRUZ

“Dito ko ni-rape si Rachel.”

“Hahaha. So, bitter pa?”

“Hindi na. Sana makahanap siya ng magpapabago sa kanya. Sana makahanap siya ng Rodney niya.”

“Wow. Kinilig ako do’n, ah.”

“Nasabi ko na ba sa’yong ikaw ang perfect boyfriend material?”

“Hindi pa.”

“Rodney, ikaw ang perfect boyfriend material.”

“Puta. Sige Jay. Patayin mo ‘ko sa kilig.”



>>> QUIRINO

“Naalala ko ‘nung inalagaan ko nung may sakit ako?”

“Oo naman. Alam mo bang, tumawag din si Sheryl ng araw na ‘yon? Nag-aaya siya makipag-sex. Haha.”

“At ako ang pinili mo?”

“Oo naman. Napaka no-brainer ng sagot hehehe.”



>>> PEDRO GIL

“Ah. Ang stasyon kung saan ako nagwo-work dati.”

“Kung saan tayo nag-iintayan bago pumunta ng band practice.”

“Na-miss ko rin ‘to. Pero hindi ko pinanghihinayangan na iniwan ko ang trabaho ko para sa banda natin.”

“At hindi rin ako nanghihinayang sa iniwan kong posisyon sa Ilocos at sa application ko sa Dubai.”

“Pasensya ka na, ang dami mo rin palang g-in-ive up para sa’kin.”

“Sus, okay lang ‘yon. Head ako ng MedTech department, so hindi na mahirap na makahanap ako ng posisyon sa magandang ospital dito sa Maynila.”

“Yabang.”

“Gago. Turukan kita diyan.”

“Inay! Huwag po!”

“Slow kids ka pala. ‘Di mo nakuha ‘yung meaning ng sinabi ko.”

“Huh?”

“Wala. Hahaha. Pucha. Ambagal.”



>>> UN AVENUE

“Dito ‘yung recording studio natin.”

“Dito mo rin ako binasted.”

“Oo nga.”

“Ang sama sama mo no’n. Alam mo bang buong gabi ako nagdabog at ngumawa sa kuwarto ko pagkauwi ko no’n? Nabasag ko pa ‘yung salamin sa galit ko.”

“Hoy. Sorry na. Andito naman na tayo, eh.”

“Hindi. Kailangan may parusa. Hahaha.”

“Hala. Ayaw mo no’n. Dahil do’n na-compose mo ‘yung, ‘More Than What You Think of Me?’ Ang ganda ng kantang ‘yon. Tagos hanggang bituka ko.”

“Pero ang mahalaga, hindi na iyon ang damdamin natin ngayon.”

“Tama.”



>>> CENTRAL TERMINAL

“Ang opisina ng Pulse Harmony recording company.”

“Haha. Dito rin ako sinapak ni Sonny.”

“Gago no’n. Muntikan ko na siyang masapak din dahil sinaktan ka niya.”

“Buti na lang hindi. Kundi mukhang bugbog sarado sa’yo ‘yon kapag nangyari ‘yon.”

“Oo nga.”



>>> CARRIEDO

“Eh heto, Papu. Naalala mo ‘to?”

Tapos ibinundol ni Rodney sa aking ang crotch niya.

“Shit. Oo. ‘Yung una nating pagkikita.”

“Grabe. Gusto lang talaga kitang pagtripan no’n. Hindi ko akalaing mai-in-love pala ako sa’yo ng todo.”

“Asar kaya ako no’n. Kasi tinablan ako.”

Nagtawanan kami. Tapos muli siyang bumundol. Masramdam ko na ngayon ang kanyang pagkalalaki. Sabay hinga sa aking batok.

“Ah, gano’n pala Chino, ah.”

Ako naman ang bumundol.

“Shit. Humanda ka mamaya pag-uwi.”

“Gago. Ikaw ang humanda.”



>>> DOROTEO JOSE

“Naaalala ko pa nung nanliligaw pa ako sa’yo no’n Papu. Jayjay pakipot.”

“Oo. Napaka-keso mo!”

“Toblerone?”

“Hahaha. Jollibee?”

“Hahaha. Korny na pick-up lines?”

“Hahaha. What’s inside Rodney’s mind?”

“Hahaha. John Mayer?”

“Iniisip ko kung napapangiti kita sa mga sorpresa ko sa’yo.”

“Oo naman. Abot hanggang tenga. Nagpapang-abot pa nga sa batok.”

“Hahaha. Sabi ko na.”



>>> BAMBANG

“Naaalala ko ‘yung hitsura mo nung bigla kang nag panic attack dito sa LRT.”

“Ah, oo. Nung nakita ko ‘yung demonyo at nakuwento ko ang aking molestation story.”

“‘Wag kang mag-alala Chino ko. Hindi kita tatratuhin ng gano’n. Aalagaan kita tulad ng pag-aalaga mo sa akin.”

“Salamat Papu.”



>>> TAYUMAN

“Naalala ko nung sinapak mo ‘ko.”

“Hahaha. Sorry Chino. Nasaktan ka no’n?”

“Oo, puta. Lakas mo manapak. Sorry din, nadamba kita.”

“Oo nga. Nasaktan ako nung binalibag mo ako.”

“Utot mo. Nakita ko na-stimulate ka no’n, eh.”

“Hahaha. Gago ka talaga. Kinky eh.”

“Pero alam mo? Ang ganda nung eksena nung binuksan ko ‘yung planetarium.”

“Oo, parang ang sarap kunan sa video cam.”

“Subukan natin mamaya sa bahay.”

“Oo nga. Oo nga.”



>>> BLUMENTRITT

“At saka ‘yung mga knock knock jokes!”

“Haha. Oo nga Jayjay! Lagi kaya akong benta sa’yo. Knock knock!”

“Who’s there?”

“Dina Bonnevie, Gary V.”

“Dina Bonnevie, Gary V., who?”

Dina Bonnevie my lover, Gary V with my friends… Make it last forever, friendship never end…

“Hahaha. Ako rin meron. Knock knock.”

“Who’s there?”

“Aga and Philip.”

“Aga and Philip, who?”

Aga and Philip… Woohoo… That tonight’s gonna be a good night… That tonight’s gonna be a good night… That tonight’s gonna be a good good night…

“Hahahaha! Benta! Humanda ka talaga. Tonight’s gonna be a good night.”

“Hindi Rodney, every night’s gonna be a good good night.”

“Except kapag papalitan natin ng diaper si Jayrod sa gabi.”

“Oo nga pala.”

Tawanan kami.



>>> ABAD SANTOS

“Pero, higit sa lahat, ang pinakapaborito ko sa lahat ng nangyari sa’tin, ay ‘yung mga times na nagiging vulnerable ka. Tulad nung time na pinigilan kitang maglaslas, at saka doon sa sementeryo.”

“Ikaw lang ang nakakagawa no’n Rodney, ‘yung gawin akong weak at strong at the same time.”

“Thanks. Tulad ng sabi ko, misyon ko ang paligayahin ka.”

“Nagtagumpay ka naman. Kahit mismong ako ay naging obstacle mo.”

“Tandaan mo, I’d cross the desert to be where you are…”

“Naks. Kilala ko ‘yan ah. ‘Yung favorite song natin.”

Nagngitian kami.



>>> R. PAPA

“At saka ‘yung time nung sinundo mo ako ng kotse, nang nasira ‘yung LRT…”

“Oo nga. Ang saya ko sa naging usapan natin na nakilala kita ng ubusan…”

“Ano na nga ‘yung napag-usapan natin ‘nung nasa 5th Avenue tayo?”

“Ah, ‘yon? Oo nga. Wirdo ‘yun. Hahaha.”



>>> 5TH AVENUE

Backmasking to the Getting to Know Each Other ride (Chapter 9)

“Ay wala na palang next topic. Dito ka na, baba na ko Rodney, salamat sa paghatid,” paalam ko habang inaayos na ang sarili ko upang makalabas na ng kotse niya.

Hindi naman huminto sa pagmamaneho si Rodney. “Hoy, ihahatid na kita hanggang inyo.”

“Huwag na Rodney, okay na,” protesta ko.

Ngumisi siya, “may gusto pa akong i-raise na topic, eh.”

Kumunot ang noo ko. “Ano?”

“Ano pinakawild mo na dream sa buhay mo?” nakangiting tanong niya.

“Paanong wild?”

“Hmm… Kunwari ako, gusto kong pumunta ng Mars. Saka gusto kong sumali sa isang Body Building competition na international,” sabay tawa, “saka gusto kong magkaroon ng star sa Hollywood.”

“Ahhh… Wild nga.”

“Eh, ikaw?”

“Simple lang,” tipid kong sagot, “gusto ko makakita ng angel. ‘Yung maka-face-to-face ko ba.”

“As in ‘yung may pakpak? Saka may halo?”

“Oo. Baka sakaling matulungan niya ako sa mga problema ko sa buhay.”

“Ah, okay,” walang-bahalang tugon ni Rodney.



>>> MONUMENTO

Balik sa forward playing mode. Balik sa orihinal na panahon.

“So… Nakamit mo naman ‘yung dream mo? Nakakita ka na ng angel?” pabirong tanong ni Rodney.

“Oo,” tapos ngumuso ako sa kanya, “hayan nga o. Nasa harapan ko na.”

Hindi siya nakasagot. Bagkos ngumiti siya ng pagkatamis tamis. At tumitig nang pagka-lagkit-lagkit.



Bumukas ang mga pinto.

Nagsimula akong humakbang papalabas.

Hinawakan ni Rodney ang braso ko para pigilan ako.

“Nasubukan mo na ba ‘yung Balintawak station?” tanong niya.

Kumunot ang noo ko, “hindi pa.”

“Puwes subukan natin,” sabi niya. Tapos tumingin siya sa akin ng mariin, “may mga bago pang stasyon na susulpot sa paglalakbay natin. Mabuting daanan natin lahat para alam nating worthwhile ang naging travel natin.” Sabay kindat.

Medyo matagal bago ko nahinuha ang metaphor ng sinabi niya.

Ngumiti ako sa kanya, “huwag kang mag-alala. Hangga’t kasama kita, hindi ako bababa ng tren na ‘to nang mag-isa.”



Umakbay sa akin si Rodney.

Nagsara ang pinto.

Umandar ang tren.

Tuloy ang biyahe.

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (CHAPTER 56)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur


CHAPTER 56: HOME (Daughtry)


Nabitawan ko ang papel na binabasa ko.

Kumaripas ang aking pulso, dumagundong ang aking dibdib.

“Rodney…” sambit ko.



“Jayjay…?” aniya. Tapos kinusot ang mga mata niya at tumitig ng mariin, “shit. Ikaw nga ‘yan.”

Pinunasan ko ang mga luhang pumapatak sa mukha ko habang sumisinghot-singhot.

Nagsimula siyang humakbang patungo sa akin.

Humangos din ako patungo sa kanya.



Malakas na ingay ang nagawa ang nagawa ng aming mga katawan nang magyakapan kami.

Napakahigpit ng yakag niya. Hawak ng isang kamay niya ang ulo ko habang nilalaro ang buhok ko.

“Jay... Jay… Nagbalik ka na…”

Umagos ulit ang mga luha ko, “Rodney…”



Saglit kaming nagkalas.

“Nakaplano pala lahat?” tanong ko.

Tumango siya, “pasensya ka na Jayjay, kung tingin mo naging selfish si Apple dahil hindi niya sinabi sa’yo ang kalagayan niya. Nang magkita tayo ng huling praktis, alam ko na, kaya binigay ko sa’yo ang sobre na ‘yon. Sorry kung pinili kong itago sa’yo. Para lang walang gulo.”

Ngumiti ako, “alam mo, kung may isang mahalagang bagay akong natutunan sa lahat ng pagsa-psycho mo, ‘yon ay ang pagtanggap sa mga nangyari sa nakaraan. Nakaraan na ‘yan Rodney.”

“Tama ka, ang mahalaga nandito na tayo ngayon,” pag-ayon niya. Tapos humirit siya, “teka baka nag-a-assume na naman ako. Bakit ka pumunta dito? Para ba makipagbalikan?”

Tumawa ako sa inasal niya, “ah hindi. Papasok ako ng katulong.”

“Gago ka talaga, mukha ka na ngang ewan sa kakaiyak mo, patawa ka pa,” buska niya.

“Tangina. Hindi ko na kayang humaba pa sa dalawang taon ang pagkakahiwalay ko sa’yo,” sabi ko, “tangina tangina. Alam mo ba kung gaano ka **** ang buhay ko no’n?”

“Tingin mo ako, masaya?” banat niya, “alam mo ba ang hirap na pinagdaanan ko na gusto ko nang hatakin ang oras pero ayoko dahil kailangan kong alagaan ang naghihingalo kong asawa?”



Hinalikan ko siya. Matamis. Matagal.

“Okay na, huwag na tayong mag away,” sabi ko sa kanya nang magkalas kami.

“Opo Papu ko,” nakangiti niyang tugon, “paakap nga.”

Muli ko siyang niyakag ng mahigpit. Na-miss ko ang makisig niyang katawan.

Agad siyang kumalas, “teka teka teka.”

Kumunot noo ko, “oh, bakit?”

Marahang itinaas niya ang t-shirt kong suot, “holy shit. Ang ganda ng katawan mo!”

Napakamot ako sa ulo, “ah, hehe. Oo. Nag-gym ako para kahit sa katawan ko man lang, maalala kita.”

Sinimangutan niya ako, “baka naman, binigay mo na sa iba ‘yan…”

Tumawa ako, “gago ka ba. Sa’yo lang ‘yan. Kahit hawak wala pang nakaisa diyan.”

Napakagat-labi siya, “shit. So, ibig sabihin…?”

Tumango ako, “dalawang taon na akong tigang. At dalawang taon na ako nananabik sa’yo.”

“Shit. Shit. Puwede bang angkinin kita ngayon, Jay? Please?”

“Angkinin mo na ‘ko habambuhay.”

Akmang maghahalikan na kaming dalawa nang biglang may nagsalita.



“Daddy…” anang maliit na boses.

Napalingon kaming dalawa sa crib.

Nakaupo na si Jayrod. Gising na.

Tumungo sa crib si Rodney. Sinundan ko siya.

Binuhat niya ang bata at kinalong sa kanya.



“Gising na ang baby Jayrod ko? Huh? Kanina ka pa tulog? Tamad tamad ng baby ko?” bine-baby talk niya ang bata habang hinahalikhalikan niya ito sa pisngi at inaalog-alog, “gutom na baby ko?”

“Daddy… Daddy…” lang ang sinagot ng bata.

Para akong ewan na tinititigan si Rodney habang kalong ang bata. Mag-ama. Ang aliwalas tingnan.

Kahit ilang minuto ko pa lang siya nakakasama pagkatapos ng dalawang taon, alam kong madami nang nagbago sa kanya. At sa nakikita ko, mabubuti naman ang dulot ng mga pagbabagong iyon.

Pero may mga nananatiling totoo noon pa man.

Guwapo’t makisig pa rin si Rodney, tulad ng dati.

Siya lang ang pinagnanasahan ko.

At mahal pa rin namin ang isa’t isa.



Tinuro ako ng libreng kamay ni Rodney, “Jayrod, sino ‘yan?”

Tinitigan ako ng matagal ni Jayrod.

Tapos sumambit, gamit ang isang mataas na tono, “Papu… Papu…”

Napatanga lang ako sa narinig ko.

“Araw araw pinapakita ko sa kanya ang picture mo tapos sinasabi ko sa kanyang ikaw ang isa pa niyang tatay. Na ikaw ang Papu niya,” eksplika niya, “mukhang na-memorize naman ni mokong.”

“Rodney…” lang ang naging reaksyon ko sa pagka-overwhelm.

“Gusto ko maging magulang ka ng anak ko. Gusto ko mamuhay tayo tulad ng isang mag-asawa, bilang isang pamilya, dito ka na tumira,” seryosong sabi ni Rodney, “will you be a father to my son?”

“Naks. Ang drama,” pagpapakwela ko. Para maiwasang mabasa pa ang mukha kong naligo na sa luha, “oo naman. Oo naman, Rodney. Tutulungan kitang palakihin ang anak mo. Hindi ba pangarap natin ‘to? ‘Yung habambuhay?”

“Oo, habambuhay.”

“Saka, sino bang hihindi na maging Tatay ng pogi mong anak,” dagdag ko, “medyo kamukha ko nga, eh.”

Tumawa siya, “talagang magiging kamukha mo siya. Alam mo bang pinaglihi siya ni Apple sa picture mo at saka sa musika mo? Araw-araw magdamag na pinakikinggan niya ‘yung mga CD mong binigay mo sa’kin nu’ng buntis pa siya. Gusto niyang mahalin mo ang anak namin, para kapag wala na siya, madama mong tunay na ama ka rin ng bata, dahil musika mo ang nananalaytay sa dugo niya.”

“Wow. Ginawa niya lahat 'yon?”

“Tama lang na si Apple ang kaisa-isang babaeng minahal ko,” ani Rodney, “she did this all for us. Para sa hinaharap natin.”

“Oo nga.”

“Daddy, Daddy…” ungol ni Jayrod, “Papu… Papu…”

Tapos pumikit at nakatulog ulit.

“Hehe, antukin talaga ‘to,” natatawang sabi ni Rodney habang binabalik ang bata sa crib.

Napatingala ako. Ngumiti.

“Salamat Apple,” bulong ko habang sinasapo ko ang pisngi ng bata.
Palagay ko, magkakaibigan na sa langit si Mama, ang kapatid ko at si Apple.



“Sabagay tama lang din naman na nalayo ako sa’yo ng matagal na panahon,” paliwanag ko, “inayos ko rin ang sarili ko. Naging head ako ng MedTech department.”

“Aba! Dati tigaturok ka lang ng injection, ngayon bossing ka na!” buska niya.

Pabirong sinapok ko siya sa tiyan, “Gago. Tapos gumawa ako ng choir mula sa mga rugby boys sa kalye. Proud ako kasi, nabago ko buhay nila. Naituwid ko.”

“Sige na! Ikaw na ang recipient ng Gawad Heni award!” natatawang turan ni Rodney.

Ngumiti ako, “Pero higit sa lahat. Nagkaayos na kami ng pamilya ko doon.”

“Talaga?” tuwang reaksyon ni Rodney, “wow. Tingnan mo nga naman ang tadhana.”

“At least, ayos na talaga ang lahat sa nakaraan ko,” tumatangong sabi ko, “ngayon masasabi kong tapos na lahat ng mga badtrip kong issue sa buhay. Buong buo mo na ‘kong makukuha.”



“Dalawang taon din ‘yon, Jayjay… Maraming nagbago,” seryoso niyang banggit habang hinahawi niya ang mga luha sa pisngi ko, “ni hindi man lang tayo nag-usap. Sigurado ka bang ako pa rin ba?”

Umiling ako, “kahit kailan Rodney, hindi ako bibitiw sa tanging tao na pinakita kung gaano kaganda ang buhay ko. Kahit kailan, walang tatapat sa pag-ibig na binigay mo sa akin at sa pag-ibig na nadama ko para sa’yo. Handa na nga akong mabuhay nang ako na lang habang nasa puso kita hanggang sa hukay. Pero, heto. Bonus na mula sa Diyos itong binuklod niya tayo ulit.”

“Magulo ‘tong buhay na papasukin natin, okay lang sa’yo?” tanong niya.

Ngumisi ako, “tangina. Eh ‘di makigulo din tayo. Basta kasama kita, alam ko okay lahat.”

Tinaas niya ang kanyang hintuturo. “Wops. Bago natin ituloy ang cinematic scene na ‘to, may gagawin muna ako.”



Saglit na lumayo sa akin si Rodney at pinatay ang lahat ng ilaw.

Tapos tumungo siya sa center table ng living room. Binuksan niya ang planetarium.

Napuno ng umiikot na artificial na alitaptap ang buong silid.

Muli niya akong niyakap.

Magkaharap ang mga mukha namin. Malapit sa isa’t-isa. Nakadikit ang ilong ko sa kanya.



“I love you, Papu…” malamyos niyang sambit.

“I love you, Chino ko…” sagot ko.

“Habambuhay na ‘to, pramis?” tanong niya.

“Pramis. Tangina. Ang dami mong drama. Halikan mo na nga ‘ko.”

“Gago. Excited?”



Muling naglapat ang aming mga labi.

Muli na naman akong nabuhay. Walang kapantay ang ligayang nadarama ko.

Parang kaming dalawa lang ang tao sa mundo.

Ang pinakamasayang dalawang puso sa sandaling iyon.



“PUTANGINA!” sigaw ng isang malaking boses.



Agad kaming nagkalas at napatingin sa pintuan kung saan nanggaling ang tunog.

Putaragis! Nandoon sina Sonny, Marko at Wendell sa may pintuan, may dala-dalang wine bottles.

Pareparehong bilog na bilog ang mga mata sa gulat.

Si Marko ang sumigaw.

“Akala ko ba Rodney, inuman tayo ngayon?” bulalas ni Wendell, “bakit kayo nagpo-porno diyan?!”

“Hala. Nakalimutan kong isara ‘yung pinto,” tila panic na sabi ni Rodney.

Nasapo ko noo ko. Ano pa bang sasabihin ko?



Biglang nag-pop ang wine bottle na dala ni Sonny, “nagbalik na si Jayjay! Woohoo!”

Ilang akong ngumiti sa kanila.

Ganoon din ginawa ni Rodney.

Sobrang awkward ng sandali.



Biglang humalakhak si Marko, “joke lang! Para namang hindi naman namin nahahalata na meron na kayong tinatago noon pa! Pero puta ah! Sa susunod kung maghahalikan kayo magsara kayo ng pintuan! KADIRE!”

Nagtawanan silang apat.

Ako naman nagre-recuperate pa lang sa kabang nadarama ko. Pero nahimasmasan na rin kahit papaano.

“Yehey! Nagbalik na ang tiklador! INUMAN NA!” sigaw ni Sonny habang nagsimula na silang pumasok tatlo, “mamaya na natin pag-usapan ‘yan, welcome party muna tayo.”

“Pulutin niyo ‘yang mga grocery na nasa lapag, nandiyan pulutan natin,” banggit ni Rodney habang umaakbay sa akin.

Napangiti ako at nagpakawala ng malalim na hininga. Siguro mabuti na rin na alam nila. Mukha namang hindi nila ako hahamakin dahil sa natuklasan nila sa aming dalawa.



Bigla akong humirit.

Hindi ko alam kung ano’ng pumasok sa kukote ko at sinabi ko ‘to.

“Mga tsong, habang inaayos niyo inuman natin, puwede ba kaming mag-kiss ulit ni Rodney sandali, nabitin ako, eh.”

Tumawa si Rodney.

Binulyawan ako ni Wendell, “TANGINA KA, JAYJAY! ANG LIBOG MO!”



Bakit ba? Tangina wala silang magagawa.

Hinatak ko ang suot na t-shirt ni Rodney.

Nanlaki ang mata niya sa gulat dahil sa ginawa ko.

At siniil ko siya ng isang mahabang halik.

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (CHAPTER 55)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur


CHAPTER 55: THOUSAND MILES (Vanessa Carlton)


Making my way downtown, walking fast, faces past and I’m home bound… Staring blankly ahead, just making my way, making my way, through the crowd…

Sa loob ng walong oras kong naglalakbay sa bus pabalik ng Maynila, iyan lang ang kantang pinaulit-ulit ko sa ngayong original ko nang iPhone.

Buong walong oras, dilat na dilat ako.

Nasa Camachile na ako. Hapon na no’n.

’Cause you know I’d walk a thousand miles, if I could just see you… Tonight…



Pagkabasang-pagkabasa ko ng sulat ni Rodney, agad akong nag-impake ng damit. Tumawag ako sa ospital at nag-file ng vacation leave. Wala namang aangal dahil ako ang head ng MedTech department na nagse-shecule ng rotation ng mga MedTech sa ospital.

Nagpa-schedule ako ng bus to Manila. Ang available trip ay eight o’clock AM ng araw na ito.

Wala na akong pakialam kung mawala na sa akin ang posisyon ko sa ospital.

Wala na akong pakialam kung mabalewala ang application ko sa Dubai.

Walang ibang laman ang isip ko kundi bumalik sa Maynila.

Para makita si Rodney.

Sana heto na ang tamang oras.



--------------------------------------------------------------------------------------------



>>> 5TH AVENUE

Kumatok ako sa pintuan ng dela Torre residence.

Sa totoo lang, hindi ko talaga alam ang balak kong gawin. Wala akong plano.

Ano’ng gagawin ko kapag nakita ko si Rodney?

Bahala na.




Hindi nagtagal bumukas na ang pinto.

Tumambad sa harap ko si Mrs. Dela Torre.

“Tita…” lang ang nakayanan kong sabihin.

Matagal niya akong tinitigan at ang luggage na nasa tabi ng paanan ko bago niya siya nagsalita, “Jayjay! Kumusta ka na? Tagal mo nang nawala!”

“Opo nga po. Okay naman po ako.” Napalunok ako, “si Rodney po?”

“Wala siya dito. Hindi na siya dito nakatira,” tugon ni Tita, “sa Athena Towers condo na siya nakatira ngayon sa may Gil Puyat station. Silang dalawa doon ng anak niya.”

“Ahh… Sige po, doon ko na lang puntahan,” sabi ko, “salamat po ng marami. Kumusta n’yo na lang po ako kay Tito at sa mga kapatid ni Rodney.”

Akmang tatalikod na ako para umalis nang bigla akong pinigilan ni Tita.

“Sandali hijo hintay ka lang diyan.”

Pumasok siya sa bahay.

May dalawang minute akong naghintay na nakatayo sa labas sa may pintuan.

Pagbalik niya, may inabot siya sa kamay ko.

Nilahad ko ang palad ko, at nakapatong dito ang isang susi na may keychain na husig piano.

“Binilin sa akin ni Rodney na ibigay sa’yo ‘yan kapag dumating ka dito sa bahay, 5G ang unit niya” banggit ni Tita. Tapos tinapik niya ang balikat ko, “Jayjay, matagal ka na niyang hinihintay.”



--------------------------------------------------------------------------------------------



>>> GIL PUYAT

Nag-buzzer ako sa pintuang mga label na “5G.”

Walang sumagot. Buzzer ulit. Walang sumagot.

Bumuntong-hininga ako. Kinuha ang susi at binuksan ang pintuan.



Bumulaga agad sa akin ang Rodney’s Sweet Psychosis in C Major. Naaalala kong ni-record ko ito at sinama sa mga CD na binigay ko kay Rodney bago ako umalis sa banda.

Pumailanlang ang tunog ng piano sa buong unit na galing sa stereo.

Naglakad ako papasok sa loob ng unit. Inobserbahan ko ang mga pader. Kulay asul.

Wala masyadong furniture at appliances. Ang ayos ng mga gamit ay katulad ng apartment na tinitirhan ko dati.

Iniwan ko sa tabi ng pintuan ang dala kong luggage at tumuloy pa sa loob.



“Rodney… Rodney… Andiyan ka ba?” tawag ko. Walang sumagot.

Umabot sa hinagap ko ang isang baby’s crib.

May batang natutulog sa loob. Tumungo ako sa tabi no’n at sinilip ang bata.

Ang cute ng bata. Lalaki. Siguro isa’t kalahating taon na. Maputi, parang si Apple.

Ang tangos ng ilong, buhok at dimples, nakuha kay Rodney.

Pero teka. Bakit gano’n ‘yung mata at ibang facial features parang… parang… parang… sa akin…?

Hindi ko alam kung bakit, pero parang nakaramdam ako ng lukso ng dugo.

“Hello Jayrod,” bati ko sa bata.

Mahimbing talaga ang tulog niya.



Sa living area, may mga photoframe na nakapatong sa center table at mga drawer.

Tumalon ang puso ko nang makita ko na ang mga litratong nandoon ay ang mga litratong kinuha namin noong nasa Tagaytay kami. Beautiful day.

Isa-isa kong tiningnan ang mga litrato.

Wow, I’ve never seen myself na ganito kaligaya.

Bumuhos lahat ng mga alaala.

Kanina pa umaagos ang luha ko.



Natapos ang piano piece. Tapos umulit ulit sa umpisa.

Dalawa ang bedroom ng unit. Sa isang banda aayos ang kusina.

Pero nagulat ako sa nakita ko na nakapatong sa isang gilid ng countertop ang napakaraming butas na lata ng sardinas. Agad akong tumungo doon.

Malinis ang mga lata, butas na ang isang side, wala nang sardinas sa loob. Marahil nilinis ang mga ito pagkatapos ilabas ang ulam mula sa loob.

Tapos lahat ay Spanish Style. At may nakasulat na pentelpen sa label ng mga ito.

Kumuha ako ng isang lata, “1st Month” at sumilip sa loob. May isang nakatuping puting papel. Lahat ng lata may ganoon. Kinuha ko iyon, binuklat at binasa.



Hello Jayjay. Isang buwan na mula nang sinagot mo ako. Sobrang lungkot ko dahil kahit text hindi na tayo nag-uusap. Grabe napakahirap ng buhay na wala ka… Heto nga, kahit sa sardinas, iniisip kong kasama kitang kumakain nito…



Lumuksong muli ang puso ko sa nabasa ko. At isa-isa ko nang binasa ang sulat sa bawat isang lata. Puro mga sweet nothings. Puro mga pangyayari sa buhay niya. Ito ang ilan sa mga binasa kong nagdulot ng luha sa aking mga mata.




Hello Jayjay, I love you… Nagpakasal na kami ni Apple. Ang saya saya niya. At masaya rin akong napapsaya ko siya. Pagpasensyahan mo na kung pinili naming hindi muna sabihin ang kondisyon niyang terminal. Gusto rin namin na maging isang tunay na pamilya na para sa anak namin hanggang sa bawian siya ng buhay… Gusto ko gawing maganda ang mga alaalang dalhin ni Apple sa langit… Salamat sa’yo Jayjay at binigay mo sa kanya ang pagkakataong ‘to…



Jayjay! Lumabas na siya! Andito na ang anak ko! Si Jayrod Apolonio! Pangalan nating tatlo ‘yan. Grabe ang guwapo, mana sa akin! Hehe. Grabe Daddy na ako! Masaya naman ako at nakayanan ni Apple kahit maselan ang kondisyon niya. Pero nag-aalala talaga ako sa kanya. Pramis Jay, gagawin kong maayos ang pamilya na ’to. Miss na miss na kita… Sana nakita mo si Jayrod…



Jay, ang hirap pala maging family man at bandista at the same time. Sana andito ka. Para ma-inspire mo akong gawin lahat ng mainam. Halfway na kami ng recording. Iba talaga ang sipra namin kapag wala ka. Ramdam na ramdam nila Sonny, Wendell at Marko ang pagkawala mo. Siyanga pala. Ninong silang tatlo ni Jayrod. Si Jayrod naman alagang-alaga kay Apple. Pero kanina lang nagpa-confine siya, natapos na ang remission. Sana hindi malala…



Jayjay, kanina lang binawian na ng buhay si Apple. Ang lungkot. Dahil kahit sa huling hininga niya, wala siyang binanggit kung ‘di hanapin kita. Dahil alam niyang ikaw ang magpapasaya sa akin. Ipinagkakatiwala niya na sa’yo si Jayrod. Salamat daw sa akin at sa’yo at naranasan niya na magkaroon ng masayang pamilya kahit sandali lang. Jayjay, alam ko naging unfair ako sa kanya dahil hindi ko talaga mabigay ang puso kong nakalaan na para sa’yo. Pero mahalaga siya sa akin… Sobra… Sana nandito ka…



Jay! Sa wakas! Mag-a-out na ang first album natin! Hay! Lahat ng paghihirap at suporta na binigay ni Apple at lahat ng pamilya namin ay nag-bear na ng fruit! At shit! Gagawa na daw ng MTV! Para na akong artista! Manood ka sana ng TV!



Ito ang sabi ng huling lata na may label na “25th Month”



Jayjay. Puwede ka nang bumalik. Please. Sana. Bumalik ka na. Nakaka-apat na akong interview. Binabati kita lagi sa dulo ng interview at sinasabing na buksan mo na ‘yung sobre. Hindi ka pa bumabalik. Manood ka kasi ng TV, eh. Sana hindi pa huli ang lahat. Sana sa’yo pa rin ako Jayjay… I love you. Ituloy na natin ang naudlot nating pagibig.



Nagulat ako at marahang napaulpit nang makarinig ng pagbasak ng kung ano.

Napatingin ako sa pinanggalingan ng tunog.

Sa sahig sa may pintuan, nahandusay ang isang grocery bag na punong-puno ng mga pinamili na gumugulong-gulong na rin sa floor sa paanan niya.



Nandoon siya. Sa uwang ng pintuan ng unit.

Nakapamuglat. Malalim at malakas ang hininga.



Si Rodney.

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (CHAPTER 54)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur


CHAPTER 54: ROCK STAR (Nickelback)


Kinabukasan, humangos ako sa record bar nang magbukas ang pinakamalapit na mall. Buti na lang off ko.

Nanginginig ang kamay ko na may hawak ang isang CD case sa may new releases section.

LRT na tren ang picture sa cover.

Binasa ko ang nakasulat.



The Lightning Train Commuters Band
Pedro Gil – Monumento Freedom Day




Napaisip ko ang album title. Naalala ko. Sa Pedro Gil pumapasok ng trabaho si Rodney. Ako naman sa Monumento umuuwi. Noon.

Tinalikod ko ang case at binasa ang song list.



1. Two Years After
2. Huwad na Paraiso
3. Leave Your Heart in the Morning
4. Gaze at Your Eyes
5. Pedro Gil – Monumento Freedom Day
6. Papuchino
7. More than What You Think of Me
8. Tadhana
9. Parang Ewan Lang
10. Dreamboy
11. Final Ounces of Sanity



Mabilis ang tibok ng puso ko habang binabasa ang mga title ng mga kanta.

Diyos ko. Na-produce na pala ang mga kanta ko! Song 1, 2, 3, 4, 8, 9, 10 at 11!

Kalahati sa akin masaya dahil alam ko mapakikinggan na ng mga tao ang awit na nilikha ko.

Kalahati sa akin ay malungkot, dahil kahit naging mainstream na ang banda, hindi nila ako kasama.

Agad kong binili ang album.



--------------------------------------------------------------------------------------------



I first saw you, two years ago… With those sad eyes and a smile of hope… I wanted to take you, but your told me to wait… So, I resigned everything to fate…

Pinakikinggan ko sa bahay ang unang track ng album ng banda, “Two Years After.”

Tinanggal ko ang album minibook mula sa case at binulatlat ito.

Nakalagay ang pangalan ko sa, “written by:”

At nandoon ang dalawang picture ng banda. Nakatayo sa LRT station. Sa ilalim ng neon sign na, “PEDRO GIL” at “MONUMENTO.”

Ganoon pa rin ang hitsura nila. Ampopogi pa rin. Mukha pa ring mga manyak.

Mga rakistang preppy look! Sikat na ang mga kabanda ko!



Tinitigan ko ang imahen ni Rodney sa picture.

Tangina. Naluha ako.

Bumuhos ng isang bugso ang lahat ng alaala.

Nagpa-palpitate na ako.

Shit. Mahal ko pa rin ‘tong taong ‘to.



Binasa ko ang message of thanks nila. Isa sa mga linya nila ay, “we would also like to extend our gratitude to our resident composer, former vocalist, good friend and sexy loverboy, Jayjay Alejandro. We hope that he is reaching his dreams wherever he is now.”

Tapos sa dulo nakalagay, “I, Rodney, would like to personally thank my muse. My music. My love. My soul and reason for existence. I will forever hope that our fortunes intertwine in the future. I love you very much. I love you forever. Iinom pa tayo ng Papuchino.”

Hindi sa pagmamalaki, pero alam ko na ako ang tinutukoy ni Rodney dito.

Napaluha ako lalo.

Dahil kahit sa tagal ng panahon, alam kong iyon pa rin ang damdamin namin para sa isa’t isa.



At dumating sa akin ang tanong na iniwasan kong tanungin sa sarili ko sa nagdaang dalawang taon.



“Ano na kayang nangyayari kay Rodney, Apple, at sa banda?”

Kahit gusto kong alamin, takot naman din akong matuklasan na si Rodney at Apple pa rin, at patuloy nilang pinalalaki ang kanilang anak.



--------------------------------------------------------------------------------------------



Kinabukasan, tulala ako habang nasa MedTech’s quarters. Morning shift.

Petiks lang, kaya lahat kami nasa loob. Nanonood si Gela at ang mga junior Medtech ng telebisyon.

“Okay ka lang?” tanong ni Gela.

Tumango ako, “puyat lang.”



“And now, let us give our hands to… Lightning Train Commuters!”

Napatingin agad ako sa TV nang marinig kong tumunog iyon sa speakers.

Nasa stage silang apat. At nasa harap si Rodney.

Nandiyan dapat ako. Nandiyan dapat.

Kinanta nila ang "Leave Your Heart in the Morning."

Grabe, telegenic si Rodney. At ang galing niyang project habang kumakanta.

At sila Sonny, Marko at Wendell, bigay na bigay din.

Sayang wala ako. Medyo manipis kasi ang tugtugan nila ngayon.



“Syet! Ang guwapo niyang si Rodney! Crush ko ang bokalista nila,” bulalas ni Gela.

“Asa ka, akin na ‘yan,” bulong ko sa sarili ko na hindi ko namamalayan.

“Huh?” pagtataka niya, “hindi ko narinig.”

“Kako baka may asawa o girlfriend na ‘yan,” palusot ko.

“Ahhh.”



Pagkatapos ng performance, in-interview sila ng babaeng host.

Taimtim lang akong nanood.

“Wow, grabe! I am so awed! The band of the moment is here sa studio!” hirit ng host, “how does it feel na nag-jumpstart agad sa number one and first single niyo.”

Ngumiti si Rodney, “ah, siyempre very overwhelmed din kami. Kasi pangarap na namin ‘to over two years in the making na nga. Hindi kami makapaniwala sa naging reception sa amin.”

“Paano ba naman kasing hindi kayo magugustuhan ng people, eh ang ganda ganda ganda ng song niyo. And I personally can say that you are a very well versed band,” paliwanag ng host, “at ang guguwapo niyo pa! Lalo ka na Rodney! Oh my god, pa-hug!”

Pinagbigyan ni Rodney ng hug ang host. Naghiyawan ang mga tao.
“Beh! Inggit kayo,” pang-iinis ng host sa audience, “grabe, so for the other band members. How did you get to meet each and everyone?”

“Ah, through various church, school and battle of the band events,” sagot ni Sonny, “actually lima dapat kami, kaso ‘yung keyboardist namin went to Ilocos para mag-work sa hospital. Pero he wrote most of the songs in the album, kaya laking pasasalamat namin sa kanya.”

Hala nabanggit pa ‘ko. Naisip ko.

Tumili si host, “grabe. Nakakaloka! Pinaliligiran ako ng apat na guwapo at talentadong boys! Sana makabingwit ako ng isa. And Rodney balita ko, single parent ka daw.”

Tumango si Rodney, “ah, oo. I have a son. The very cute Jayrod Apolonio dela Torre.”



WHAT THE! SINGLE PARENT?!

At ang pangalan ng bata. Parang pinaghalo-halo naming pangalan nina Rodney at Apple.



“Wow, and I heard widow ka na daw,” dagdag ng host.

“Yeah, my wife Apple died last year,” ani Rodney, “hindi na ma-control ang metastasis ng nasopharyngeal cancer niya.”

“And you knew about her condition even before nagpakasal kayo?” tanong ng host.

“Yes, she’s very important to me. I wanted Apple to be happy in the final days of her life,” kwento ni Rodney, “at wala naman ang pagsisisi, because she had been nothing but a good mother and wife hanggang sa mabawian siya ng buhay.”

“Awwww… Ang sad… Pero ang sweet…” sambit ng host.



Nakapamuglat ako sa pagkabigla sa mga narinig ko.

Sa utak ko parang may isang pirated na CD na patalon-talon ang tunog na nagsasabing, hala… hala… hala… hala… hala… hala…

Mula pa noon alam na pala ni Apple na terminal na siya.

Naiintidihan ko na ang lahat ng sinabi niya sa akin nang huli ko siyang nakita.

…I know, you have all of his heart already, kahit hindi kayo magkatuluyan ikaw pa rin ang may-ari ng puso niya. Now I just have to settle with what’s left of him for the rest of the short life I’m going to live… Sisiguruhin ko, na magiging masaya ang hinaharap ni Rodney. At hinaharap mo rin…

Hindi ko na alam ang dapat kong maramdaman.

Para akong binombahan ng malamig na tubig ng katotohanan.



Nagbago ng topic ang host “I think every girl tuning in would love to know, are you all single and available?”

Tumango si Sonny.

Ngumisi si Marko, “oo naman. Gusto gusto naming may magagandang babae sa shows namin.”

“Oo nga, sila inspirasyon namin,” hirit ni Wendell.

Dalawang ito talaga. Kamanyak, yamot kong naisip.



“Ikaw Rodney?” usisa ng host.

“I’m single and waiting. Waiting for that someone.” Nakatitig si Rodney sa camera na tila nakikipag-usap… sa akin.

“Wow, what a lucky someone that girl would be,” natutuwang banggit ng host, “oh, before we leave for a break, meron ba kayong mga ipa-plug o babatiin?”

Nag-plug si Sonny sa mga shows nila. Nakakatuwa dahil umaabot na sila sa iba’t-ibang parte ng Pilipinas. Tapos binati nila ang lahat ng mga katrabaho nila sa recording. At ilang kamag-anak.

“Saka binabati din namin si Jayjay, ‘yung keyboardist namin!” pahabol ni Sonny.

“Oo nga, Jayjay! Paramdam ka naman!” hirit ni Marko.

“Miss ka na namin,” dagdag ni Wendell.

Walang kaalam alam ang mga Medtech sa tabi ko na ako na ang binabati ng band members na pinapanood nila.



Tapos nagsalita si Rodney sa camera, “saka Jayjay. Buksan mo na ‘yung sobreng binigay ko sa’yo! Thank you sa mga fans!”

“We’ll be right back, after these messages,” paalam ng host.

Commercial break.



--------------------------------------------------------------------------------------------



Humangos ako pauwi ng bahay pagkatapos ng duty ko.

Agad kong hinanap ang susi ng secret drawer sa loob ng closet ko.

Binuksan ko ang drawer.

Ang tanging nandoon ay ang sobreng binigay sa akin ni Rodney bago kami maghiwalay sa Maynila, two years ago.



Huwag mong bubuksan ‘yang sobreng ‘yan hangga’t di ko sinasabi…

Iyan ang huling bilin niya tungkol sa sobreng binigay niya.

At nag go-signal na siya na buksan iyon via nationwide TV broadcast.



Dumadagundong ang dibdib ko habang unti-unti kong binubuksan ang sobre.

May nakatuping papel sa loob.

Nilabas ko ito at binasa ang apat na salitang nakasulat gamit ang makapal na pentel pen.



JAYJAY BUMALIK KA NA.

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (CHAPTER 53)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur


CHAPTER 53: RADIO (The Corrs)


Ikatlong Sabado ng Setyembre.

“Guys! Ikatlong Sabado na ulit!” pabiro kong sabi kay Gela at sa mga junior medtech kong petiks lang during graveyard shift, “knock knock joke time na!”

“Hayan na naman si Sir Jeremy sa kakornihan niya,” yamot na sabi nung isa.

“Knock knock!” bulalas ko.

“Who’s there?” walang gana nilang sagot.

“Fire apoy!”

“Fire apoy who…?”

Pikit-pitik-pitik pa ako habang kumalanta. “If fire apoy… Even just for a day… I’d roll out of bed in the morning…”

“Boo…” pabirong hirit ng isa pang junior.

Natawa ako, “wala kayong galang sa head niyo, huh?!”

Nagtawanan na kaming lahat. Hindi ko kayang tapatan ang kakuwelahan ng ex-boyfriend ko.



Si Ma’am Gela naman umalingawngaw ang tawa sa lahat.

“Dahil diyan, bibili kita ng burger machine sa labas,” sabi niya sa akin, “napatawa mo talaga ako do’n.”

“Sus naman Ma’am Gela, ikaw lang naman tumatawa sa kakornihan nitong si Sir Jeremy,” sabi ng unang junior, “yihiiii!”

Namula si Gela, “ano ba! Asar kayo! Eh, sa mababaw ang kaligayahan ko! Siyangapala, gumawa ka na ba ng facebook mo sir, para add ko kayo.”

“Naku, sinabi ko naman sa’yo wala ako hilig sa ganyan,” tutol ko.

Pero sa totoo lang, wala akong mga social networking sites dahil ayoko talagang matagpuan ako ng nakaraan ko. Noong nasa bus nga ako papuntang Ilocos two years ago, tinapon ko sa NLEX ang sim card ko. Para hindi na ako matempt na makipag communicate sa banda, lalo na sa bokalista.

“Try mo na kasi, masaya ‘yon,” pilit ni Gela, “anyways, ano’ng burger ang gusto mo?”

“Ma’am, ‘wag mo na ako bili, nakakahiya na sa’yo,” turan ko.

“Ano ka ba, ngayon ka pa nahiya, eh na-boo ka na nga,” natatawang tugon ni Gela, “oh siya, bibili na ako. Bibili na ako. ‘Yung ibang junior, sige. Tig-iisa kayong zesto. Kasi binoo n’yo si Sir!”

Halakhakan kami hanggang sa umalis siya.



“Sir, hindi ka ba nagagandahan kay Ma’am Gela?” tanong ng isang junior pagkalabas ni Gela.

“Oo naman. Nagagandahan ako, kahawig nga ni Katrina Halili,” sagot ko.

“Ay naku sir, halatang-halata naman na may gusto sa’yo si Ma’am Gela. Kung puwede ‘atang manligaw ang babae, ginawa niya na ‘yun matagal na,” dagdag ng pangalawa.

Hindi ako nakaimik. Hindi naman ako tanga para hindi mahalata ang pagpaparamdam sa akin ni Gela.

“Bakit hindi mo siya ligawan? Hindi mo ba siya gusto?” tanong nung una.

“Sinabi ko na sa inyo ‘di ba? Ang true love ko, naiwan ko sa Maynila,” paliwanag ko.

“Sus, hindi na uso ang long distance relationship! Ano na nga pangalan niya?” anang pangalawa.

“Apple,” sagot pero. Pero siyempre, sa loob ko, ang lalaking kasama ni Apple ngayon ang tinutukoy ko. “Mahal na mahal ko ‘yon, eh. Sigurado naman akong mahal din niya ako.”

“Hay naku sir, ang korni mo na nga mag-joke, naniniwala ka pa sa fairy tales,” buska ng una.

Tumawa na lang ako.



Mahirap magsinungaling at mag-front. Pero sa loob ng dalawang taon na ginagawa ko ito, nagiging expert na ako sa pagsasabuhay ng kasinungalingang ito sa harap ng mga tao at sa harap ng sarili ko.



--------------------------------------------------------------------------------------------



“If we hold on together… I know our dreams will never die… Dreams see us through to forever… As high as souls can fly… The clouds roll by… For you and I…”



Palakpakan ang mga tao.

Nasa dining hall ako ng mansyon ng mga Alejandro.

Kasama ko ang children’s choir ko. Pinakanta ko sila sa welcome lunch para kay Gov Alejandro galing sa ospital.

Naiyak siya habang nakikinig sa kanta ng mga bata.

Nangiti ako. Malamang alam niyang espesyial para sa akin ang kantang iyon.



“Jeremy, buti na lang hindi ka nagpadala sa pang-aasar ko sa’yo noong mga bata pa tayo,” ani Kuya habang nanananghalian kaming pamilya at mga kaibigan ni Gov, “inipit ko pa kamay mo sa piano. Good at nagpursige ka sa musika.”

“Kuya naman, huwag nang ipaalala kung gaano tayo kasutil nung bata pa tayo,” biro ko.

“Bakit nga ba hindi music ang pinursue mo na career?” tanong ni Ate.

“May banda na ‘yan dati, kinuha ko lang dito sa Ilocos,” sagot ni Gov, “mukha namang tama lang ‘yong naging desisyon ko, kasi look at us now. Magkakasama na tayo.”

Nangiti lang ako. Ayoko nang sumagot. Baka magka-family drama na naman.

“Wala ka pa bang asawa?” tanong ni Kuya.

Umiling ako, “bente kuwatro pa lang ako.”

“Girlfriend?” tanong ni Ate, “for sure meron ‘yan. Sa pogi mong ‘yan.”

“Oo nga anak? Wala ka bang napupusuan?” hirit ni Gov.

Bumuntong-hininga ako, “nasa Maynila, eh.”

“Pakilala mo naman,” excited na sabi ni Ate.

Hindi ako nakapag salita. Tumango na lang ako.



Lintik. Mas mahirap pala magsinungaling sa pamilya.



--------------------------------------------------------------------------------------------



“Pare, ang ganda na ng built mo,” sabi ng isang lalaki sa gym na lumapit sa akin habang nagba-biceps curl ako.

Sa gulat ko, ang nasabi ko na lang ay, “salamt tsong. Parang hindi naman bagay na pinupuri mo ako. Ikaw nga diyan ang bato bato ang katawan.”

“Ah eto? Naku. Nakahiligan ko kasing sumali sa body building competitions,” salaysay niya, “gusto mo pala manood? Meron ako bukas ng gabi. Tapos inuman tayo. Celso nga pala.”

“Jeremy.”

“So, ano? Punta ka bukas?”

Hindi iyon ang unang beses na may kumausap sa akin sa gym. Alam ko naman kung ano talaga ang pakay nila. Pero hindi ko sisirain ang two-year track record kong, “Celibacy if not Rodney.”

Nginitian ko siya, “naku tsong. Wala ako hilig diyan. Good luck na lang bukas.”

Ngumiti din siya, “ah okay. Basta kung kailangan mo ng mag-i-ispot sayo, andito lang ako.”

Tumango lang ako.



--------------------------------------------------------------------------------------------



“Heto na order mo, frapuchino.” Tapos bigay sa akin ng tindera.
“Salamat po.”

“Tapos bibili ka sa labas ng spaghetti, carbonara, turon at hotdog diyan sa labas?” turan niya.

Kumunot ang noo ko, “paano niyo po nalaman?”

“Basta may isang araw sa isang buwan na lagi kitang napapansin na parepareho lang ang binibili mo,” paliwanag niya, “nakukuwento din sa akin ng mga tindera diyan sa labas.”

Aba. Pati pala ibang tao napapansin ang monthly ritual ko.

“Alam mo psychology major ako at ang basa ko sa’yo, ikaw ‘yung tipo ng tao na mahilig sa habits at routines,” dagdag niya, “parang keen ka sa mga detalye.”

“Naku opo, may nakapagsabi na rin sa akin niyan,” nakangiti kong tugon, “sige po, salamat.”

Tapos lumabas na ako sa store.



Minsan talaga, may mga araw walang gagawin ang tadhana kundi ipaalala sa akin si Rodney.

Naku naman.



--------------------------------------------------------------------------------------------



Malakas ang hingal ko pagkatapos ang Third Saturday Ritual ko.

Tulad ng mga nakaraang buwan, natapos ito na mabilis ang tibok ng puso ko, pawisan na naman ako, tense lahat ng muscle ko at malagkit ang torso ko.

Bumuntong hininga ako, bumangon at tumungo sa banyo para maglinis.

Muli kong sinuot ang brief ko. Muli kong tiningnan ang sarili ko sa salamin.

“Sayang talaga ang kapogian mo, Jayjay,” natatawa kong sabi ko sa sarili ko.



Tumungo ako sa radio nagpatugtog ng FM.

Tapos bumalik ako sa kama, nahiga at pinikit ko na ang mata ko.

Iniiwan ko kasing bukas iyon buong pagtulog ko para mahimbing.

Parang nananadya ang pagkasunod-sunod ng mga kanta sa stasyong napili ko.



On my own… Pretending he’s beside me… All alone, I walk with him ‘til morning…



I miss you like crazy… Even more than words can say… I miss you like crazy… Every minute of every day… Girl I’m so down… When your love’s not around… I miss you… Miss you, miss you… I miss you like crazy…



When you left I lost a part of me… It’s been so hard to believe… Come back baby please ‘cause, we belong together…



Maybe my love will come back someday… Only heaven knows… Maybe our hearts will find their way… Only heaven knows… And all I can do… Is hope and pray… ‘Cause heaven knows…



Bakit ang sabi mo, binata ka… Walang sabit at… Malaya pa… ‘Yon pala’y may… Pananagutan na… Bakit ang sabi mo, binata ka…?



When I dream about you… That’s when everything’s alright… You’re in my arms, here next to me… Forever…



Nainis ako.

Habang nakahiga ay inabot ko ang radyo sa may bedside table.

Nilipat ko ang istasyon mula sa jologs patungo sa mas sosyal na stasyon.



How could you leave your heart in the morning… And I’ll go back to bed, and I won’t… Open my eyes… I won’t open my eyes… I won’t open my eyes… Open my eyes… I wont open my eyes… I won’t open my eyes…



Napabangon ako.

Holy shit.

THE LIGHTNING TRAIN COMMUTERS BAND (CHAPTER 52)

By : La-Sfera Hub

By: Hallur


CHAPTER 52: ODE TO MY FAMILY (Cranberries)


“Sir Jeremy, si Governor Alejandro, kakalabas lang mula sa OR ngayon. Tinanggalan ng gout,” balita sa akin ni Gela pagkapasok niya sa laboratoryo.

“Ah, okay,” walang anuman kong sagot. Tapos bumalik na ako sa pinprint kong results ng mga lab test para sa ER patients.

“Tatay mo ‘yun ‘di ba?” pagtataka niya.

Ngumiti ako, “oo.”

“Bakit parang ‘di ka affected?”

“Hindi kami close,” simple kong sagot.

“Post surgery daw sa presidential suite daw siya ico-confine, matatagalan daw siya do’n,” imporma niya, “dapat siguro bisitahin mo siya. Hindi ko alam ang issues niyo, pero ano na lang sabihin sa inyo ng mga hospital staff na nasa isang ospital lang kayo pero hindi kayo nagpansinan?”

Bumuntong hininga ako. Ang hirap talaga kapag may management position. Kailangan role model.



Oo, si Gov ang dahilan kung bakit ako napunta sa posisyon kong ito.

Pero ang huli naming paghaharap ay nang iendorso niya ako sa hospital admin.

Pagkatapos no’n, humanap ako ng matitirhan na malayo sa kanya.

Dalawang taon ako nabuhay na ako lang, at ang mga hospital employees, at ang choir lang ang tanging nakakasalamuha ko.

Pumunta ako sa Ilocos para kumita at umiwas kay Rodney. Wala nang ibang dahilan.



--------------------------------------------------------------------------------------------



Pagkatapos ng duty ko, napagpasyahan kong tumungo sa presidential suite.

Sa harap ng pintuan ay may dalawang security personnel na nagbabantay.

Madali akong nakapasok, hindi dahil anak ako ni Governor, malay ba nila. Low profile ako. Madali akong nakapasok dahil trabahante ako ng ospital.

Pagkapasok ko nakita ko si Gov Alejandro. Nakahiga sa magarang kama. May suwerong nakakabit. May mga gasa sa daliri ng paa at kamay. Doon marahil siya inoperahan.

May private nurse na kinakalikot ang linya ng swero.

Hindi nagtagal ay napansin ako ni Gov, “Jeremy… Anak…”

Kinilabutan ako sa narinig ko.

Narinig iyon ng nurse at humarap sa akin, “Sir Jeremy.”

Ngumiti ako sa nurse, “puwedeng patanong ng standing orders niya?”

Tumango ang nurse at lumabas.



Tinitigan ko ang mukha niyang nahihirapan.

Tinitigan ko ang mga kamay na sumasapak at paa na sumisipa kay Mama dati.

Unti-unti nang kinukuha ng tadhana ang lakas na ginamit niya para maging miserable ang buhay ko.

Ang tingin niya sa akin ay tila nagmamakaawa.



“Bumisita lang ako sandali para wala nang sabihin ang mga tao, okey?” matabang na sabi ko, “kung ano man ang nangyari sa’yo, karma mo ‘yan.”

“Anak…” mahina niyang sambit.

“Sige, gov, lalabas na ako, doon ko na lang kausapin ‘yung nurses at doctors sa course of action para sa’yo.” Tumalikod na ako.

“Anak… Masakit…” ungol niya.

Parang may tumusok sa puso ko nang marinig ko siyang nagmamakaawa.

Umikot ako at bumalik sa kanya.

Ginamit ko ang mga ekstrang unan at ipinatong doon ang mga bagong operang kamay at paa ni Gov.

Inayos ko ang fit ng oxygen face mask niya.

Tapos umalis na ako.



--------------------------------------------------------------------------------------------



Nakaupo ako sa bedside ni Gov. Kaming dalawa lang sa presidential suite.

Tahimik lang akong nakatungo. Anim na oras na ako doon. Hinihintay kong mag-utos siya ng ipapagawa sa akin. Susubuan siya ng pagkain. Papainumin ng gamot. Aayusin ang contraptions.

Anim na oras na katahimikan. Ilang na katahimikan.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa nagdaang ng apat na araw na naka-confine si Gov sa suite ay tila hinahatak ako ng mga paa ko na puntahan siya pagkatapos ng duty ko at manatili doon ng hindi bababa sa apat na oras para tulungan siya sa mga pangangailangan niya.

Ngunit hindi kalian man kami nag usap na tumagal ng sampung minuto.

Alam namin ang mga bagay na dapat iwasan, ang mga bagay na hindi na dapat balikan pa.

Pero ano pa ba ang ginagawa ko dito?



Bigla siyang nagsalita, gamit ang isang mahinang boses.

“Anak… Jeremy, anak… Patawad… Patawad na…”

Napalunok ako. Pinikit ko ang mga mata ko.

“Anak… I’m so sorry… Patawad sa lahat…”

Humikbi ako. Malakas dahil sinubukan ko pa itong pigilan.

“Tama ka, Jeremy… Unti nang nilamon ng kasamaan ko ang katawan ko… Patawarin mo sana ako sa mga naging kasalanan ko… Sa’yo at sa Mama mo…”

Tumulo ang luha ko.

“Jeremy, sana mapatawad mo ako, Jeremy… Jeremy… Sorry…”

Sumigaw ako. Humiyaw na parang isang leon.

Nilabas ko ang lahat ng sakit.

Humagulgol ako.

Umiyak ako parang isang bata.

“Anak kita, Jeremy… Sorry kung pinagkait ko sa’yo ang pagiging isang ama…”

Isang oras akong humahagulgol.

Para akong tanga.



Pero alam ko. Okay na. Okay na ako.



--------------------------------------------------------------------------------------------



“Oh Gov, kain ka na, paano na lang ang Ilocos Sur kapag wala ka,” natatawang sabi ko habang sinusubuan siya ng kanin at ulam, “baka agawin na nung Vice Gov ‘yung posisyon mo.”

Sumubo siya at lumulon. “Salamat sa pag-aalaga mo, anak.”

Ngumiti lang ako.

Walang salita ang madamdamin kong pagpapatawad sa kanya kahapon. Pinatawad ko na rin ang tadhana.

Kinakausap ko na siya ngayon ng may sense.

Pero hindi pa siguro kaya ng isang araw lang para maging-showy kami bilang mag-ama.



Napalingon kami nang marinig naming bumukas ang pintuan.

Sina Kuya at Ate. Tumungo sila sa tabi ni Gov sa kabilang side ng kama niya.

“Papa, sorry ngayon lang kami nakabalik from the states,” ani Kuya, “kumusta ka na?”

“I’m going to be okay. Babalik na ako sa office next week,” sagot ni Gov.

“We brought you supplements from the states para ma-prevent ang future attacks ng gout mo,” sabi ni Ate, tapos tumingin siya sa akin, “you are?”

Nagulat ako. Sabagay matagal na nila akong hindi nakikita. Baka nga hindi na nila ako makikilala.

Tumayo ako at pinatong sa bedside table ang mangkok na hawak ko, “I’m the Head of the Medtech Department.”

“Wow. Salamat sa pag-alaga kay Papa, Sir. We’re going to need some privacy now,” dugtong ni Ate.

Nailang ako sa sitwasyon.

Tumalikod ako at naglakad na palabas.



“At saan ka pupunta?” boses ni Gov.

Napalingon ako. Nagtataka.

Mukhang nagtataka rin ang dalawa kong kapatid sa ama.

“Hindi niyo ba naaalala si Jeremy?” tanong ni Gov sa mga anak niya.

Nanlaki ang mga mata ni Kuya, “holy… Jeremy? Ikaw na ‘yan?”

“Ang laki mo na!” nakangiting bulalas ni Ate.

Marahan akong tumango.



Naglakad papunta sa akin si Kuya. Tapos niyakap ako.

“Salamat sa pag-aalaga kay Papa.”

Napabuntong-hininga ako.

“Walang anuman, Kuya… Ate…”



Ako okay na ako.

Kami, bilang isang pamilya, marami pang aayusin.

Hindi na siguro kailangang umupo ng sama sama para mag-ungkatan ng mga sakit at kasalanan.

May mga sugat na kapag pinag-usapan ay lalong lalalim at hindi na maghihilom.

Puwede naman na mamatay na lang ang Jeremy na puno ng poot. Tapos, mag resurrect ulit, blanko tulad ng isang Tabula Rasa.



Ang muling pagkabuhay ng ikatlong anak ni Governor Alejandro.

- Copyright © Bi-Romance - LASFERA HUB - Powered by Blogger - Designed by BI-ROMANCE -